“Je kent hier bijna iedereen, en dat maakt het VCL zo fijn”

Toen Boaz in de brugklas begon, was hij vooral bang dat het middelbare schoolleven onpersoonlijk zou zijn. “Ik had verhalen gehoord over scholen waar niemand je naam kent en waar je alles zelf moet uitzoeken,” vertelt hij. “Maar op het VCL is dat totaal anders.”

Vanaf de eerste dag voelde de school voor hem klein en overzichtelijk. “Er zitten best veel leerlingen op het VCL, maar het voelt niet groot. In de gangen groeten docenten je gewoon, en zelfs leerlingen uit hogere klassen helpen je als je iets niet weet. Dat geeft een heel fijn gevoel.”

In de onderbouw hielp zijn mentor hem om te leren plannen en overzicht te houden. “Dat vond ik in het begin lastig, maar mijn mentor had echt oog voor iedereen. We spraken regelmatig even één-op-één, en dat hielp enorm. Je merkt dat docenten hier willen dat je het goed doet—niet alleen qua cijfers, maar ook persoonlijk.”

In de derde gingen we op reis voor onze profielkeuze. Die reis vond ik echt geweldig. We hebben de stad Brussel op een leuke en leerzame manier leren kennen. We kregen veel vrije tijd en bezochten allerlei leuke activiteiten. Zo hebben we gelasergamed en interessante musea bezocht. De reis duurde drie dagen en die drie dagen waren echt top.

Nu hij in de derde klas zit, voelt Boaz zich echt onderdeel van de school. Wat hij het meest waardeert? De sfeer. “Iedereen kent elkaar, en er wordt naar je geluisterd. Het is niet alleen maar leren en toetsen. Je kunt hier jezelf zijn, en dat maakt elke dag op school leuker.”